Niedowidzenie

Niedowidzenie, zwane również „leniwym okiem”, stwierdza się, gdy jedno oko słabo widzi z powodu braku współdziałania między okiem a mózgiem. Mózg może nauczyć się ignorować obraz przekazywany z oka niedowidzącego. Zazwyczaj niedowidzenie stwierdza się tylko w jednym oku, które wygląda na „leniwe”, ponieważ zwrócone jest w kierunku przeciwnym niż drugie oko. Niedowidzenie wiąże się z zezem.

Jakie są przyczyny niedowidzenia?

Niedowidzenie może być następstwem zeza, różnicy wady refrakcji między jednym a drugim okiem, a także wcześniejszych schorzeń narządu wzroku, takich jak zaćma czy opadanie powieki. Niedowidzenie pojawia się gdy na siatkówce powstają dwa różne obrazy. Jeden z nich zostaje tłumiony na poziomie kory mózgu i jedno z oczu jest okiem słabowidzącym.

Objawy niedowidzenia

Niedowidzenie rozwija się wcześnie, zwykle przed ukończeniem 6. roku życia, a objawy nie zawsze są wyraźne. Im wcześniej się je rozpozna i zacznie leczyć, tym lepiej. Dlatego zaleca się przeprowadzenie pełnego badania wzroku u dzieci w wieku sześciu miesięcy i ponownie w wieku trzech lat. Do objawów niedowidzenia zalicza się:

  • Zdecydowane preferowanie jednego oka
  • Upośledzenie postrzegania głębi
  • Słabe widzenie w jednym oku
  • Towarzyszący zez

Leczenie niedowidzenia

Jeśli wada zostanie wcześnie rozpoznana i szybko rozpocznie się leczenie, można uzyskać poprawę widzenia w oku niedowidzącym. Natomiast w oku nieleczonym może utrzymać się ślepota czynnościowa.

Leczenie niedowidzenia polega na:

  • Zasłanianiu oka silniejszego: ta metoda zmusza słabsze oko do intensywniejszego wysiłku i w sposób naturalny poprawia jego ruchomość oraz zdolność ogniskowania obrazu.
  • Zakładaniu soczewek kontaktowych i okularów: w celu wyrównania różnicy wady refrakcji między jednym a drugim okiem.
  • Leczenie operacyjne: Polega na odpowiednim ustawieniu mięśni okoruchowych w celu korekcji zeza.

Masz pytania?

Online Beratung - form

Online Beratung - page
Checkboxes
Disclaimer*